jueves, 18 de junio de 2009

sábado, 9 de mayo de 2009

REXENERACIÓN (tralo Ragnarok)



¿ Qué acontece cando o ceo e a terra , cando o mundo enteiro foi consumido polo lume , cando os deuses  e todolos einherjes e a raza humana ó completo feneceu ?
¿ Acaso non é o home inmortal ? ¿Non deben todolos homes vivir eternamente noutro mundo ?.....
A Vala mirou de novo e .....

Vió surgir
Por segunda vez
Del seno del mar , a la tierra
Completamente verde :
Las cascadas caen
El águila toma impulso ,
y desde lo alto de los montes ,
se precipita sobre la presa.

Los dioses se reunen
En las llanuras de Ida.
Y hablan de la poderosa 
Serpiente Midgard
Se acuerdan 
Del lobo Fenris
Y de las antiguas runas
Del poderoso Odín.

Entonces de nuevo
Las maravillosas
Tablas de oro
Son encontradas en la hierba,
En la mañana de los tiempos
El jefe de los dioses
Y de la raza de Odín
las poseía.

Los campos no sembrados
Dan sus frutos
Todos los males cesan
Balder vuelve.
Hoder y Balder
los dioses celestes,
moran juntos en el palacio de Odín
¿Comprendeis esto más o menos ?

Durante o incendio causado por Surt , unha muller chamada Lif (vida) e un home chamado Lifthraser agóchanse no monte de Hodmimer , o orballo sérveslle de alimento e darán vida a unha raza tan numerosa , que os seus descendentes pronto se extenderán por todala Terra.......


                                                      
                                                                        

martes, 5 de mayo de 2009

Ragnarok ( O Crepúsculo dos Deuses )





Nada hai máis sublime  na poesía Nórdica cá descrición do conflicto final nos Eddas , un período de crímenes e depravación presaxia a chegada deste gran acontecemento.... A Vala mira ó fondo do Nilfheim e....
"Vió revolcarse
En los espesos ríos
A los hombres , negros asesinos,
Y a los perjuros,
Y a los que seducen 
A la mujer del prójimo "

Primeiramente haberá un inverno chamado Finbul , ondé nevará polos catro costados do mundo e o Sol non comunicará alegría , tres invernos parecidos seguirán a este , sen seren templados por ningún verán , outros tres seguirán nos cales a guerra e a discordia salpicarán a Terra...os irmáns mataranse entre sí para obter maiores ganancias....e ninguén salvará ós pais nin os fillos.. 
Así fala a vella Edda

" Los hermanos masacran a sus hermanos
Los hijos de hermanas
Hacen brotar sangre uno al otro.
La dureza de corazón reina en el mundo
La sensualidad es soberana
Es la edad de la espada , del hacha
Los escudos son partidos en dos
Es la edad de la tempestad y el asesinato
Hasta que muera el mundo
Y los hombres no se salven
Y no tengan más piedad los unos con los otros "

Enton terán lugar acontecementos milagrosos  , o lobo Fenris devorará ó Sol , será unha grande perda para o ser humano. O outro lobo Moongarm se apoderará da Lúa e tamén causará grandes danos.....entón as estrelas precipitaranse do ceo  e a terra será sacudida de tal maneira que as árbores serán arrincadas de raíz.
O lobo Fenris escapará das súas ligaduras e o mar precipitarase sobre a Terra a causa da serpe Midgard. 
Fenris avanza e abre a súas enormes fauces , a inferior chega á Terra e a superior ó ceo , o lume brota dos seus ollos e fuciños , a serpe Midgard vomita
 ríos de veleno que contaminan as augas e o aire....
No medio destas devastacións o ceo se parte en dous , e os fillos de Muspel cabalgan a través da abertura sobre un raio brillante , e o arcoiris quebra....entón dirixen a súa carreira cara ó campo de batalla chamado Vigrid.....Alí tamén acuden Fenris , Midgard e Loki con tódolos compañeiros de Hel.....Pero tamén aparece Odín co seu casco de ouro e a súa lanza Gungner...

Odín colócase frente o lobo Fenris , Thor preséntase ó seu lado pero non pode prestarlle axuda pois ten que combater contra a serpe Midgard.....Thor se cobre de gloria ó matala , pero o mesmo tempo retrocede nove pasos e cae morto polos ríos de veleno da serpe agonizante...

O lobo devora a Odin , pero nese momento Vidar avanza poñendo un pé na mandíbula inferior do lobo e coas mans alcanza a superior desgarrando así ó lobo ata a morte......Loki y Heimdal combaten y se matan entre ellos......Entonces Surt lanza fuego y llamas sobre el mundo.....que queda sepultado no fondo dos mares

                                                    

lunes, 13 de abril de 2009

.....Historias de Toletum....


Algo raro había alí .....e non fun o único...... o panoli de abaixo tamén o pasou mal , xa estou máis tranquilo..... ( Texto sacado do seu blog , eu non son tan friki ).....


....." Volvamos a la foto . Fue tomada en otro de esos misteriosos subterráneos: la Cueva de San Miguel, sita en el patio de una vivienda particular. El autor de este reportaje y su sufrida acompañante contrataron los servicios de una empresa que organiza visitas guiadas por la ciudad. La última parada era esta cueva.
Datada en 3500 años (algo incomprensible dadas sus enormes dimensiones y la escasa mano de obra que se supone había en Toledo por aquellas fechas) la cueva ha servido como bodega, almacén y lugar de juergas etílicas para respetados profesores universitarios.





Según nos contó nuestro guía Javier (a quien nunca olvidaremos), en la cueva habían sido medidos unos niveles de energía fuera de lo normal. Y como hemos dicho, era probable que esta cueva estuviera comunicada con otras (tal vez aquella en la que se internó don Rodrigo) y todas ellas formaran parte de esa Escuela de Nigromancia. Un lugar muy estimulante, como se ve.
El guía dejó suelto al grupo invitándole a que recorriera la cueva a sus anchas, explicando su recorrido y advirtiendo de que, en caso de apagón, no nos preocupáramos ya que él llevaba una linterna. Olvidó advertir que la linterna sería completamente inútil en el caso de que alguien se quedara encerrado en la cueva y él ya estuviera fuera. Y eso es precisamente lo que nos ocurrió a nosotros.

Nos habíamos demorado en la zona más profunda de la cueva para hacer una foto cuando se apagó la luz. No nos pusimos nerviosos, claro, porque el guía nos había dicho que aquello podía ocurrir. Sin embargo, al prolongarse la situación empezamos a sospechar que tal vez el grupo nos había abandonado allí abajo, solos y a oscuras, en una cueva milenaria cargada de historias sobre energías telúricas, talismanes prohibidos y muertos errantes. Mal rollo, como podrán imaginar.
Habíamos apagado los móviles, y en cualquier caso allí abajo eran inútiles. Además el guía nos había explicado que, por alguna extraña razón, muchos móviles se desconfiguraban al entrar en la cueva. Por tanto estábamos totalmente incomunicados con el exterior. El miedo alimenta la confusión y ésta nubla la razón, así que en estas situaciones lo fundamental es mantener la calma en todo momento. Sólo con clari dad mental conseguida a base de bromear, conversar e incluso tararear cancioncillas populares, se puede hallar la solución a una situación como ésa.

Evidentemente nosotros no estábamos para cancioncillas populares, así que nos dedicamos a pegar alaridos del tipo: “¡Ayuda, socorro, estamos en la cueva!”. Estos gritos no eran de histeria, como pueda parecer, sino que tenían una finalidad práctica ( a saber: que el guía volviera sobre sus pasos y nos sacara de allí de una maldita vez). Eso no ocurrió, pero gracias a nuestra relativa calma (y a la luz del visor de nuestra cáma ra), a base de tantear las paredes con las manos y tras topar varias veces con pasadizos sin salida, dimos al fin con las escaleras que conducían a la superficie.
Tras varios gritos infructuosos (esa noche se jugaba el Madrid-Barça y España era un clamor), la propietaria de la vivienda que contiene la cueva salió a abrirnos con un susto en el cuerpo mayor que el nuestro. Debo decir que de no haber llevado con nosotros una cámara de fotos para iluminar el camino, probablemente segu iríamos vagando por aquellos pasadizos escalofriantes.



Conclusión personal
Como historiador del arte, novelista y apasionado de los misterios y las cuevas de Toledo, debo reconocer que para mí fue toda una experiencia permanecer aislado y a oscuras en uno de los lugares en los que la tradición sitúa tesoros c omo la Mesa de Salomón (de la que ya hablaremos en otro artículo) Mi compañera, en cambio, mucho más pragmática, sólo pensaba en salir de allí para bombardear a huevazos la fachada del local de la empresa de rutas y ponerles una denuncia por negligencia, descuido y abandono en subterrános inhóspitos. Tras encontrar la salida y salir a la superficie, logré persuadirla de que abandonara la idea (cosa ésta q ue me costó lo mío, ya que ella sigue convencida de que nuestras almas estuvieron a punto de unirse a la de los secuaces de don Rodrigo, del cardenal Siliceo y tantos otros insensatos exploradores que allí perecieron).

No dejo de pensar que quizás tenga razón....."

( Anonimacrónicos que ben fixéstedes en non entrar....eu agora estou atrapado pola maldición , menos mal que topei o meu amuleto....)

Definitivamente, en Toledo existen subterráneos más agradables en los que perderse



jueves, 26 de marzo de 2009

domingo, 15 de marzo de 2009

De Lúas e Soles .



De vostede depende descifrar o contido simbólico desta rocha..... pense....

Pense mentres se transporta vostede 5.000 anos atrás..... inspire e véxase vostede co cabelo suxo e longo , as súas mans lastimadas e rugosas e as súas unllas negras coma o carbón. Imaxínese vostede cunha vestimenta cheirenta de lá de ovella....e pense que vostede ten fame......e pense que é inverno e vai frío , está vostede entumecido e non ten que comer , está no monte cunha comunidade de salvaxes máis desnutridos ca vostede....e non tedes forza para cazar. Non hai legumes no poboado ...... o vello que falaba coa a rocha morreu.....el sabía cando prantar , el sabía canto esperar ......el era o único que sabía cando recolleitar......Morreu.....e a Rocha só falaba con el......

Agora volte vostede a súa dimensión e avance 30 anos máis e imaxine que esta crise tambalee o seu modo de vida......pense que ten fame ......pense que os seus avós , aqueles que gardaban o segredo da rocha , xa non están con vostede.....e vostede agora está en dificultades, e tampouco é quen de interpreta-la rocha que dá o sustento.... e maldice por non teren aprendido.....

¿ Estaremos a tempo de aprender?

miércoles, 4 de marzo de 2009

Nos tamén temos Armas mediaticas.



Farto moi farto da pasada campaña electoral , e de paso asqueado de como xornais coma LA VOZ (de la Coru y de la Cori ) envenaban a campaña con merda do peor amarillismo ....e dándome conta de que unha mentira cen veces machacada se converte nunha verdade...Fixen un experimento.

Entrei na paxina do diario ABC .
Alí entre os habituais ataques a Zp e os nacionalismos periféricos , había unha noticia na portada que falaba en plan bíblico do aumento colosal do desemprego....... ( neste tipo de noticias sempre hay un link para deixar un comentario......obviamente para poñer a parir a ZP e os sindicatos ).

Curiosamente entereime por outro medio de que ABC , pertencente a Vocento , vai despedir ó 52% da súa plantilla , pola súa nefasta xestión .

Entrei no link dos comentarios , repleto de ataques furibundos ó goberno ,....e deixei escrito o meu falando así ...
**( " y que me dicen uds. del ERE que se les avecina ?? "

O comentario apareceu en pantalla 50 segundos , pero logo borrouse , e apareceu outro na súa liña editorial........cabreeime e escribín outro semellante o anterior pero sen citar expresamente a ABC .......a mesma historia sae en pantalla pero o borran decontado.

Enfurecínme e escribín:
**( Tú si Tú , el currante que borra los mensajes , a lo mejor para la semana estás en la PUTA CALLE , haz favor y deja mis mensajes en paz .)

Ó cabo duns minuntos , saíron mensaxes en tromba poñéndome a parir , pero logo saíron uns inesperados defensores e colapsamos o link chantándolles as verdades na cara , chegamos a 186 comentarios . Ó censor non lle daba tempo a borrar tanto mensaxe ( e de paso dicir que todos eran +ou- respetuosos).

TAL FOI A VICTORIA QUE TIVERON QUE RETIRAR A NOTICIA DA PORTADA ¡¡¡

( A ultima mensaxe foi en galego)

**IDES O PARO , QUE VOS FODAN A TODOS , COBARDES LAMECÚS DO AMO.


P.D. Tentei facer o mesmo con LA VOZ , pero teñen máis filtros , pero todo se andará. NESTA LEXISLATURA PENSO AFUNDIR A ESES MAMARRACHOS QUE SE DIN PERIODISTAS ¡¡

LATORRE VOY A POR TI ¡¡¡

CONSULTE AL FARMACEUTICO
( Este experimento vai dirixido contra os medios de comunicación corruptos , non contra partidos políticos , cada un que pense o que queira , sen calumniar a ninguén)

lunes, 23 de febrero de 2009

A Xustiza pola Man .

Aqués que tén fama de honrados na vila,
Roubáronme tanta brancura que eu tiña;
Botáronme estrume nas galas dun día,
A roupa decote puñéronma en tiras.
Nin pedra deixaron, en donde eu vivira;
Sin lar, sin abrigo, morei nas curtiñas;
Ó raso cas lebres dormín nas campías;
Meus fillos..., ¡meus anxos!..., que tanto eu quería,
¡Morreron, morreron, ca fame que tiñan!
Quedei deshonrada, mucháronme a vida,
Fixéronme un leito de toxos e silvas;
I en tanto, os raposos de sangre maldita
Tranquilos nun leito de rosas dormían.

-Salvademe ¡ou, xueces!, berrei..., ¡tolería!
De min se mofaron, vendeume a xusticia.
- Bon Dios, axudaime, berrei, berrei inda...
Tan alto que estaba, bon Dios non me oíra.
Estonces cal loba doente ou ferida,
Dun salto con rabia pillei a fouciña,
Rondei paseniño...¡Ne-as herbas sentía!
I a lúa escondiase, y a fera dormía
Cos seus compañeiros en cama mullida.

Mireinos con calma, i as mans estendidas,
Dun golpe, ¡dun soio!, deixeinos sin vida.
I ó lado, contenta, senteime das vítimas,
Tranquila, esperando pola alba do día.

I estonces... ¡estonces!, cumpreuse a xustiza:
Eu, neles; i as leises, na man que os ferira.

( Rosalía )