¿ CRISE ?

CRISIS IN BURMA from Scott Denton on Vimeo.

De Lúas e Soles .

De vostede depende descifrar o contido simbólico desta rocha..... pense....

Pense mentres se transporta vostede 5.000 anos atrás..... inspire e véxase vostede co cabelo suxo e longo , as súas mans lastimadas e rugosas e as súas unllas negras coma o carbón. Imaxínese vostede cunha vestimenta cheirenta de lá de ovella....e pense que vostede ten fame......e pense que é inverno e vai frío , está vostede entumecido e non ten que comer , está no monte cunha comunidade de salvaxes máis desnutridos ca vostede....e non tedes forza para cazar. Non hai legumes no poboado ...... o vello que falaba coa a rocha morreu.....el sabía cando prantar , el sabía canto esperar ......el era o único que sabía cando recolleitar......Morreu.....e a Rocha só falaba con el......

Agora volte vostede a súa dimensión e avance 30 anos máis e imaxine que esta crise tambalee o seu modo de vida......pense que ten fame ......pense que os seus avós , aqueles que gardaban o segredo da rocha , xa non están con vostede.....e vostede agora está en dificultades, e tampouco é quen de interpreta-la rocha que dá o sustento.... e maldice por non teren aprendido.....

¿ Estaremos a tempo de aprender?

Nos tamén temos Armas mediaticas.

Farto moi farto da pasada campaña electoral , e de paso asqueado de como xornais coma LA VOZ (de la Coru y de la Cori ) envenaban a campaña con merda do peor amarillismo ....e dándome conta de que unha mentira cen veces machacada se converte nunha verdade...Fixen un experimento.

Entrei na paxina do diario ABC .
Alí entre os habituais ataques a Zp e os nacionalismos periféricos , había unha noticia na portada que falaba en plan bíblico do aumento colosal do desemprego....... ( neste tipo de noticias sempre hay un link para deixar un comentario......obviamente para poñer a parir a ZP e os sindicatos ).

Curiosamente entereime por outro medio de que ABC , pertencente a Vocento , vai despedir ó 52% da súa plantilla , pola súa nefasta xestión .

Entrei no link dos comentarios , repleto de ataques furibundos ó goberno ,....e deixei escrito o meu falando así ...
**( " y que me dicen uds. del ERE que se les avecina ?? "

O comentario apareceu en pantalla 50 segundos , pero logo borrouse , e apareceu outro na súa liña editorial........cabreeime e escribín outro semellante o anterior pero sen citar expresamente a ABC .......a mesma historia sae en pantalla pero o borran decontado.

Enfurecínme e escribín:
**( Tú si Tú , el currante que borra los mensajes , a lo mejor para la semana estás en la PUTA CALLE , haz favor y deja mis mensajes en paz .)

Ó cabo duns minuntos , saíron mensaxes en tromba poñéndome a parir , pero logo saíron uns inesperados defensores e colapsamos o link chantándolles as verdades na cara , chegamos a 186 comentarios . Ó censor non lle daba tempo a borrar tanto mensaxe ( e de paso dicir que todos eran +ou- respetuosos).

TAL FOI A VICTORIA QUE TIVERON QUE RETIRAR A NOTICIA DA PORTADA ¡¡¡

( A ultima mensaxe foi en galego)

**IDES O PARO , QUE VOS FODAN A TODOS , COBARDES LAMECÚS DO AMO.


P.D. Tentei facer o mesmo con LA VOZ , pero teñen máis filtros , pero todo se andará. NESTA LEXISLATURA PENSO AFUNDIR A ESES MAMARRACHOS QUE SE DIN PERIODISTAS ¡¡

LATORRE VOY A POR TI ¡¡¡

CONSULTE AL FARMACEUTICO

( Este experimento vai dirixido contra os medios de comunicación corruptos , non contra partidos políticos , cada un que pense o que queira , sen calumniar a ninguén)

A Xustiza pola Man .

Aqués que tén fama de honrados na vila,
Roubáronme tanta brancura que eu tiña;
Botáronme estrume nas galas dun día,
A roupa decote puñéronma en tiras.
Nin pedra deixaron, en donde eu vivira;
Sin lar, sin abrigo, morei nas curtiñas;
Ó raso cas lebres dormín nas campías;
Meus fillos..., ¡meus anxos!..., que tanto eu quería,
¡Morreron, morreron, ca fame que tiñan!
Quedei deshonrada, mucháronme a vida,
Fixéronme un leito de toxos e silvas;
I en tanto, os raposos de sangre maldita
Tranquilos nun leito de rosas dormían.

-Salvademe ¡ou, xueces!, berrei..., ¡tolería!
De min se mofaron, vendeume a xusticia.
- Bon Dios, axudaime, berrei, berrei inda...
Tan alto que estaba, bon Dios non me oíra.
Estonces cal loba doente ou ferida,
Dun salto con rabia pillei a fouciña,
Rondei paseniño...¡Ne-as herbas sentía!
I a lúa escondiase, y a fera dormía
Cos seus compañeiros en cama mullida.

Mireinos con calma, i as mans estendidas,
Dun golpe, ¡dun soio!, deixeinos sin vida.
I ó lado, contenta, senteime das vítimas,
Tranquila, esperando pola alba do día.

I estonces... ¡estonces!, cumpreuse a xustiza:
Eu, neles; i as leises, na man que os ferira.

( Rosalía )

VIVAN AS TREBOADAS ¡¡

A Lira de Orfeo .

..... E foi ese día na noite dos tempos que Eurídice , esposa de Orfeo , paseaba pola ribeira do río Estrimón cando unha xigante serpe abalanzouse sobre o seu esbelto corpo e prendeu o seu veleno no seu peito... Eurídice non tardou en morrer.
Contan as crónicas da época que Orfeo tocou cantigas tan tristes e cantou tan lastimeramente que tódalas ninfas e deuses choraron e lle aconsellaron que baixase o inframundo.
Camiño das profundidades tivo que sortear moitos perigos, para os cales valeuse da súa música , abrandou o corazón dos demos e fixo chorar ós Tormentos por primeira e única vez.
Chegado o momento abrandou tamén o corazón do Hades , o inferno , o cal lle permitiu a Eurídice voltar con el á Terra , pero só baixo a condición de que debía camiñar diante dela e que non debía mirar cara atrás ata que ámbolosdous chegaran ó mundo superior e os raios do Sol bañasen a Eurídice. A pesares das súas ansias Orfeo non mirou atrás incluso cando pasaban algún demonio....Finalmente chegaron á superficie , e Orfeo cheo de desesperación mirou atrás pero Eurídice non fora totalmente bañada polo Sol , e tiña todavía un pé no inframundo . Eurídice desvaneceuse no aire dende entón para sempre.

Hai uns meses uns amigos e servidor sentimos a extraña necesidade de visita-las ruínas da antiga ciudadela de Lamsbricae , alí , chamados e levados por unhas tristes notas de lira paseabamos absortos polas murallas , o tempo parecía deterse , o Soño apoderouse da ciudadela uns intres .....pero houbo un momento de desacougo ....un suave Shhhhhhhs e un olor fétido que desapareceu tan pronto voltaron soar as notas da lira.
Sí , se cadra Orfeo persegue á Serpe onde queira que apareza.

Fixádevos sempre nas árbores en forma de Lira , alí está a Serpe , e tamén Orfeo ......pero a saber ata cando.

Hero@s

Hero@s

Do baúl....

Revolvendo no faiado da miña bisavoa atopo un baúl de latón, cunhas asas de motivos arabescos descoñecido por min , nel atopo a 40 cm baixo saias , un cuase desfeito manuscrito de follas amarelas e notoria antigüedade . De letra atravesada e enrevesada tiven que tirar da axuda do filólogo Anonimacrónico que coa axuda da súa filósofa muller foron quen de alomenos alumear un pouco a temática deste achádego.

Parece ser que a cousa vai dun moi lonxano antepasado meu de nome Arnau Vidal que viviu no medievo alá polo ano 1195. Catalán de nacemento , pronto deu renda solta a seu impulso empresarial e montou un pequeno negocio de importación de espellos venecianos cos que surtía á nobleza da Coroa de Aragón.

De cando en vez Arnau viaxaba á cidade da lagoa para observar as novidades e os novos gustos no xénero que el traballaba.......Aquí o manuscrito interrómpese por mor da humidade das follas..... e perdeuse unha valiosa información porque o texto se reanuda con Arnau Vidal enrolado nas forzas Cruzadas do Dogo veneciano que constituían o exercito máis poderoso da Cuarta Cruzada, promovida polo papa Inocencio III, ó mando do dux Enrico Dandolo.

Conta Arnau a situación en Venecia a día de maio de 1202 :

".....el bullic en el port de Murano es insufrible , cony ¡¡....llegan huestes del reyno Anglo , tropas estruendosas de Federico el Germanicus , y el grande exercito Franc.....entre estos hay un noble molt destacado , no por sus riquezas si non por su bravura , dizen de el que fustigó a mil herexes cátaros de la Borgoña , su nombre Monsieur Ferran , o Ferrín como le dizen los ballestets catalans.......he fet bona amistat con el....
En totalitat serems no mas de 35.000 cavaliers para la conquist de la Terra Santa...."

A partires de eiquí pérdese moita información ata que Arnau Vidal relata o seguinte:

" .... Hay cambi de plans, El Dux decide atacar Constantinopla , el imperio hereje Bizantin debe caer ..... hemos fet un asedio o un catenaccio com dizen les Venecians, a la ciutat......en el moment del atac final Monsieur Ferran es molt valent rodando cabezas amb la espada .....yo soy mas prudent y atac desde retaguardia con la ballest........"

".....la rapiña de la ciutat es molt violent , molta sangre , pero tambem molt oro et plata , mentres els soldats asaltam mullieres yo guardat monedas.........xornadas pasan y el Dux Dandolo ordena levar anclas para recuperat Ierusalem.......yo non quer ir.......parlo amb Monsieur Ferran et coment que son un hombre cobard ..... quer voltat a Venezia y fundat una manufacturera de máscaras de carnaval.....Ferran entendet la mia posición y dispone una galera para me llevar de volt...."

Máis follas perdidas ata que de novo...

".....el mio negoci va vent en pop.....las gemes y riquezas bizantins han dat molta vida alegre a la ciutat.......Sorpresa la min ¡¡¡ pues he recibit un regalo de mi amic Franc....un baul plateat ....dize la nota que lo envía desde la ciutat Syria de Krak de los Cavaliers que ha reconquistat.....sigui la not .....me envía el baul mitat vacío pues ben sabe que son ric .....abro el baul y dentro hay una cabeza sarracena cortat con oltra not en la boc que dize así .....non olvides por que bien vives, cobard ¡¡¡ "

Así remata o manuscrito , ahora entendo porque nunca oín falar na casa de tal baúl , ,,garda a vergoña familiar de non ter ido nunca combater na terra santa.....A Xerusalem hei ter que ir antes de morrer ¡¡¡

Una de Romanos ¡¡