sábado, 6 de marzo de 2010

O Principio do Fin....

Chega a pataca transxénica aos nosos campos e aos nosos pratos Imprimir E-mail
monsterpotato.jpg4 de marzo de 2010. A Comisión Europea vén de autorizar, logo de 12 anos de "moratoria" o cultivo dunha pataca transxénica e 3 variedades de millo. O novo monstruiño da BASF, The Chemical Company, a "Amflora", está manipulada para producir máis almidón e contén xenes que confiren resistenza a antibióticos. A Amflora empregarase na industria do papel e biocombustíbeis, mais BASF non descarta o seu uso en pensos animais. Deste xeito, os xenes manipulados da pataca chegarán até nós pola vía da carne animal, mediante a hibridación coas patacas traicionais e a contaminación dos alimentos, permitida pola CE até un máximo do 0,9% (por ingrediente) sen necesidade de que apareza na etiqueta. Bo proveito!



Malia a que a OMS tiña sementado dúbidas sobre a seguridade deste transxénico e o Instituto Pasteur pedira que non se comercializara o xene, a CE acabou cedendo ás presións do lobby biotecnolóxico dos "5 grandes" (BASF, Pioneer, BAYER, Monsanto e Syngenta) e autorizou o cultivo de novos OMXs, antepoñendo os intereses empresariais á seguridade alimentar e ao medio ambiente. A Amflora contén xenes marcadores que lle confiren resistenza a antibióticos que, malia a recoñecelo a propia EFSA, "non constitúe un risco relevante".
Esta mesma axencia europea que lle acaba de dar a beizón á "Amflora" asegurando que non supón perigo algún para a saúde, xa metera a pata co millo transxénico MON863, que despois recibir todos os parabéns, amosou a súa toxicidade en ensaios de laboratorio provocando subas de tensión e incremento do azucre en sangue.
Apesar de que esta pataca non está (aínda) autorizada para consumo humano, a súa sementeira contaminará a produción das colleitas convencionais. Quen pode impedir que o pole transxénico fertilice os cultivos tradicionais, contaminándoos, ou que os tubérculos que queden soterrados trala colleita non agromen reproducindo os episodios de contaminación? Deste xeito, e aínda que a produción adicarase fundamentalmente á fabricación de papel e a abastecer o mercado dos biocombustíbeis, a súa autorización para pensos compostos fará que os compoñentes manipulados cheguen até nós através da carne do gando e da marxe de "contaminación" tolerada pola norma europea (até un 0,9% por ingrediente), sen a obriga de reflectilo na etiqueta.
Este é outro exemplo do control e a influenza que as empresas biotecnolóxicas teñen sobre os nosos alimentos, o noso agro e as nosas vidas. E as institucións, quer a Comisión Europea ou o estado español, primeiro produtor de transxénicos de Europa, son cómplices do desprezo pola saúde humana e ambiental ao autorizar estes Frankenstein nos nosos campos e nos nosos pratos.
A ministra Espinosa segue negándose a facilitar a ubicación exacta das parcelas con transxénicos en Galiza, incumprindo a Lei 27/2006 de Dereito ao Acceso á Información Ambiental e as sentenzas europeas (sentenza do Tribunal Europeo de Xustiza C-552/07 Azelvandre). Deste xeito, a cidadanía e os labregos ficamos inermes fronte aos riscos dos transxénicos e nen sequera temos dereito a saber onde se cultivan exactamente (hai 5 peticións de ensaios para este ano en Galiza en Mesía, Ribeira, Vilalba e Chantada) para poder tomarmos precaucións.
Infórmate sobre os transxénicos descargando o Triptico  TRANSXENICOS FINAL.pdf Tríptico dos TRANSXÉNICOS (2.81 MB) e na web da Plataforma Galega Antitransxénicos, da que fai parte ADEGA.


Hai unha macromanifestación en Madrid o día 17 de Abril....

A avaricia dos Fillos de Mil Putas non ten límites....... Dende o pasado 4 de Marzo , deixamos de ser cidadáns , agora somos COBAYAS....

lunes, 15 de febrero de 2010

Ave Imperatore Gallienus ¡¡


Publius Licinius Egnatius Gallienus (218-268) , gobernou o Imperio Romano nunha época profundamente sombría de crises económicas , de rebelións no imperio ( chegou a perde-lo control de gran parte da Galia)....etc . Nunha desas tantas rebelións ,esta vez en Milano, decidiu poñerlle un par de oeufs e sitia-la cidade....con tan mala fortuna que foi asasinado polos seus propios soldados....

Deume pena que o aterrasen así no fondo da terra , despois de todo as súas moedas teñen moito estilo....





domingo, 14 de febrero de 2010

" Arqueoloxía en tempos de crise"




Sacado dun blog inimigo :

"O mes pasado unha nova arqueolóxica desas que soan espectaculares asaltaba as axencias: Apareceu un tesouro saxón en Inglaterra, enterrado nunha terra de labor. A arqueoloxía-espectáculo, para o consumo do gran público, sempre adorou os tesouros. O achado non era fortuito, mais sí afortunado. Un home chamado Terry Herbert rastrexaba os campos de Staffordshire co seu detector de metais, buscando ouro. Levaba dezaoito anos facéndoo sen demasiado éxito. Según o seu propio relato, todos os días comenzaba a súa pescuda cunha oración de reminiscencias paganas: “Espíritos de outrora, levádeme onde as moedas aparezan”, e agardaba que a prosaica pitada do trebello detector o conducise ao seu soñado tesouro. Aquela mañá, seica, trocou a súa plegaria: “Espíritos de outrora, levádeme ata onde o ouro apareza”. E apareceu: Cinco quilos de ouro e 1’3 quilos de prata repartidos en mil cincocentas pezas, sobre todo adobios militares de armaduras e puños de espada, decorados cunha exquisita habilidade.

As propias características deste tesouro, sen moito contexto, permiten facer algunhas hipóteses sobre o seu sentido. Non hai pezas de adobio femininas, senón que case todas pertencen ao enxoval dun guerreiro. Iso sí, guerreiros dun refinado gosto, que embelecían os seus cascos, armaduras e espadas con toda sorte de apliques de ouro e engastes de pedras semipreciosas, decorados con sofisticados diseños, como figuras de animais retortos que se enlazan e traban uns a outros nunha caligrafía de arabesco. Un estilo moi propio da nobreza saxona do século VII, semellante ao do tesouro de Sutton Hoo, o máis importante dos achados ata o momento, e que agora ficou pequeno. Moitos destes apliques decorativos foron deliberadamente arrancados do seu lugar de orixe para ser ocultados nesta leira. Cal pode ser a explicación? Podería relacionarse directamente este agachamento con algún dos reis do antigo reino de Mercia, no corazón do cal se atopaba Staffordshire? Tería lugar neste ferrado unha batalla e o tesouro sería o botín que os vencedores acumularon dos despoxos dos vencidos? Ou serían os trofeos coleccionados por un só guerreiro ao longo da súa carreira de armas? Cal é a razón pola que foron ocultados e esquecidos? Enterrou o seu antigo propietario as súas caras xoias ante a inminencia dun perigo que resultou fatal? Ou serían unha ofrenda a un deus pagán? O misterio é tan intrigante que podería ser inspirador dunha novela. De feito, hai quen mira neste tesouro ecos dos versos do Beowolf, o poema épico anglosaxón posiblemente contemporáneo do recén achado tesouro: “Houbo outras moitas reliquias amoreadas dentro da casa da Terra, porque hai moito tempo, cun deliberado coidado, algunha persoa esquecida depositara toda a súa rica herdanza dunha carreira de alta estirpe neste antigo escondedoiro. A morte chegara e levara a todos en tempos remotos, e a única testemuña do seu destino, o derradeiro veterán, só podería afrontar o mesmo destino para si mesmo. Adiviñou que a ledicia do seu tesouro sería breve”.

O achado pon de manifesto outra cuestión, que nesta terra nosa resulta exótica: a importancia que na Gran Bretaña acadaron nos últimos anos os arqueólogos “amateurs”, e o que é máis chamativo, a estreita colaboración entre os arqueólogos profesionais e académicos, e os afeccionados. Un proceso curioso no que teñen que ver o crecente interese popular pola antigüedade e a historia, por unha banda, e a crise económica pola outra.

A cousa é como segue. Nos últimos anos proliferan afeccionados á arqueoloxía (mesmo con formación superior) que pescudan os montes e veigas ingleses na procura de calquera artefacto enferruxado, ás veces axudados con detectores de metais. O seu costume de gardar toda a quincalla que atopan, esmeradamente embolsada e clasificada en fiambreiras e tuperguares, dalles o alcume de “grot pots”, ou “botes de porcalladas”. Cada vez son máis: algúns actúan por pasatempo, inspirados polo éxito televisivo de “Bonekickers”, (unha serie da BBC estilo CSI pero con arqueólogos), outros por verdadeiro interese científico. Os arqueólogos mirábanos con desconfianza: non deixaban de ser intrusos que fozaban nos campos a eito e esbandullaban os xacementos.

Pero en 1996 promulgouse a Treasure Act, que establecía a obrigatoriedade de denunciar o achado de obxectos de ouro e prata, ou moedas de máis de 300 anos de antigüedade, e creouse conxuntamente un sensacional instrumento: o Portable Antiquities Scheme, unha enorme base de datos onde calquera que faga unha descuberta pode comunicala voluntariamente. O seu “tesouro” é tasado, e os museos teñen unha opción preferente de compra, co cal o descubridor leva o seu premio, e as diferentes institucións públicas poden optar por resgardar o Patrimonio histórico, que é de todos. A maioría dos achados en moedas son verdadeiramente miserables, auténtica chatarra para fiambreiras, pezas de cobre dobradas, marteladas, oxidadas e carentes de valor por si mesmas. Pero o seu valor científico resulta moito máis valioso que o do ouro, máis cando aparecen en lugares insospeitados, en cantidades significativas. Xurden, por exemplo, moedas romanas onde non se agardaba que estes asomaran o fuciño, e que amosan o grao e a intensidade do comercio romano naquel extremo occidental do Imperio. Cos anos, o PAS e os seus 400.000 rexistros de pezas está a trazar un novo mapa da antigüedade británica. O achado de Terry Herbert é unha mostra do bo funcionamento deste sistema.

O PAS ven suplir a crise da arqueoloxía de investigación na Gran Bretaña do colapso económico. Un 10% dos arqueólogos profesionais perderon o seu emprego, e a maioría dos equipos que traballan no campo ven perigar as súas fontes de financiamento polos recortes orzamentarios e a inminencia dos Xogos Olímpicos do 2012, que van levar os cartos todos. Os detectores de metais, pola súa parte, son un billete de lotería que pode conducir a un buscatesouros afortunado como Terry Herbert a unha vida sen preocupacións. O peso da arqueoloxía británica descansa cada vez máis no lombo dos “grot pots”, pero aínda así, ou grazas a iso mesmo, non se deixan de aprender cousas do pasado.

Non teño simpatía pola arqueoloxía “amateur”, (case tanta como pola arqueoloxía “de xestión”), pero algo se pode aprender destes ingleses. O PAS palía o problema fundamental desta para-arqueoloxía que é a inexistencia dun rexistro, porque é co rexistro, máis que coas pezas achadas, co que os arqueólogos traballamos. En Galicia, cunha lei quizais máis restrictiva e máis protectora do Patrimonio, os achados son sistematicamente ocultados, destruídos ou no mellor dos casos desviados ao mercado anticuario, e ademais non se evita que aquí tamén exista un verdadeiro exército de pseudoarqueólogos que furan os montes sen método nin xeito, armados cos seus detectores de metais. Non hai que defender tal cousa, pero polo menos, na Gran Bretaña foron capaces de crear un marco de colaboración entre os arqueólogos e a cidadanía, que está dando froitos. Aquí iso é un soño: Se un paisano vai á Dirección Xeral de Patrimonio contando que lle apareceu unha moeda romana sachando na viña, veredes o que pasa."

Non se aceptan comentarios malintencionados.

domingo, 7 de febrero de 2010

O Misterio do alto de Os-Tras

Un deses días de inverno atopábame eu co Dr. Tojeiro , investigando un lugar certamente interesante do monte de Cesantes , cando apareceu en fronte nosa un gran pedrolo de formas caprichosas , e o lado unha pía de enormes dimensións furada nunha rocha....¿ para qué , cando , e quen carallo fixo semellante obra ? Bienvenidos a la nave del misterio ¡

" La venganza del campo "


Xa levaba meses angustiado , hai non moito tempo non sei se foi neste blog ou nun comentario noutro dos vosos , falaba daquela macromanifestación agraria en Madrid que apenas fora reflectida nos medios de comunicación ....entón quedárame un regusto moi amargo , unha sensación de que algo fallaba , unha sensación equiparable a tristeza que produce en min o pasotismo que teño sobre a sabiduría agraria da miña avóa ou meus pais........Un darse conta de algo moi importante....e hoxe pola mañán en Radio3 , leron en alto e con música melancólica este texto do ex-ministro de agricultura do PP Manuel Pimentel no diario económico 5 Días......

"LA VENGANZA DEL CAMPO"

Manuel Pimentel - 19/08/2009

No sabemos cuándo llegará, pero más pronto que tarde se presentará entre nosotros con sus fauces abiertas sedientas de venganza. Durante décadas los hemos despreciado, humillado, pisoteado. Al campo, a la agricultura, a la ganadería y al conjunto de sus gentes. Sector primario, lo definíamos, como sinónimo malicioso de elementales, primitivos, básicos. La sociedad posmoderna ignoraba a los productores agrarios, a los que benignamente sólo toleraba como cuidadores de un medio ambiente en el que solazarse. El campo ha desaparecido del debate público. Oímos a los políticos y a los gurús desgañitarse en el debate de la economía del futuro. ¿Alguien los ha oído alguna vez nombrar la agricultura? No. El campo ya no existe para las mentes pensantes. Todas dan por hecho que los productos agrarios sanos y baratos seguirán inundando los mercados. Se equivocan. Más pronto que tarde, el campo se vengará en forma de escasez de alimentos, que subirán de precio de forma brusca e inesperada. Que nadie se queje entonces. Entre todos estamos incubando ese monstruo a base de desprecios y desdén.

Le llaman cadena de valor. El precio final que paga el consumidor debe retribuir a la cadena de supermercados, al fabricante, al transportista, al almacenista y finalmente al agricultor. ¿Adivina quién es el que menos percibe de esta cadena? Pues ha adivinado bien: es el que está al final, el proveedor de la materia prima, el más débil a la hora de negociar. Le dan tan poco que no puede ni cubrir gastos. Pongamos un ejemplo. Una camisa de algodón que cuesta 100 apenas si tendrá unos céntimos de hilo de algodón. Todo se queda en la marca, el diseño, los transportes, el comercio, el valor añadido de la cadena, etc. El costo de la materia prima agraria o ganadera es irrelevante. Tanto la política como la empresa exprimen sin piedad al agricultor, que contempla impotente la progresiva ruina de sus economías y familias. La sociedad canta ahora, por ejemplo, a las marcas blancas, sinónimo de una vuelta de tuerca más sobre el pescuezo de los agricultores.

Mientras esto ocurre, la expansión de las zonas urbanas e industriales -ubicadas normalmente sobre las tierras más fértiles- continúa devorando implacablemente la superficie agrícola, y la proliferación de infraestructuras, sigue arañando miles y miles de hectáreas cada año de tierras de cultivo. El factor tierra también se reduce por el crecimiento de instalaciones de energías renovables. Los paneles y los molinos también restan hectáreas de cultivo y pastos. Se nos podría contraargumentar que aún existen tierras abandonadas o vírgenes, pero la verdad es que son más escasas de lo que podemos pensar. Casi toda la superficie que se puede cultivar ya se cultiva, y el resto, o es infértil o se encuentra protegida. No podemos basar nuestro desarrollo en la deforestación masiva de los escasos bosques y zonas salvajes que nos restan. Lentamente, cada vez tenemos menos tierra para labrar.

El segundo factor básico es el agua, y aquí el futuro es aún más sombrío. Sin adentrarnos en las teorías del cambio climático, y aún contemplando el mantenimiento del clima tal y como lo conocemos, la cantidad de agua destinada a la agricultura disminuye año a año. Las modernizaciones de los regadíos podría ser una causa positiva, pero la principal es la rivalidad de usos. El ingente consumo urbano, turístico e industrial del agua -todos ellos antepuestos al agrícola- hace que cada año los agricultores dispongan de menos agua para sus cultivos. La escasa rentabilidad de sus producciones también limita al máximo su consumo.

Es en el tercer factor, las técnicas de cultivo y la investigación en las variables de producción donde aún podemos cifrar nuestras esperanzas. Todavía queda camino por recorrer para incrementar la productividad por hectárea. Pero los actuales precios basura impiden financiar la innovación. Tan sólo si el campo vuelve a la rentabilidad, la investigación podrá azuzarse.

Todos los alimentos -y digo bien: todos- provienen del sector primario. Ni toda la química ni electrónica del momento han logrado producir ni un solo gramo para comer. Hemos olvidado algo tan elemental como el que tenemos que comer todos los días. No debemos permitir que el campo siga muriendo. Los precios deben reajustarse, y en los planes económicos, el sector primario debe tener un peso propio. Algunos países, como China, están comprando masivamente tierras en terceros países. Quieren inmunizarse ante la venganza del campo. ¿Qué hacemos nosotros? Pues nada. Así nos irá.

Manuel Pimentel

viernes, 4 de diciembre de 2009

Viva Sinde


...Pois , que queredes que vos diga , eu estou totalmente a favor do proxecto da señora Sinde .

Anos e anos de descargas gratuítas de música a granel , anos e anos de descarga de películas que acaban no caixón do disco disco duro porque non hai tempo para miralas .....chega un ó pc , abre o emule e pretende en vano acelera-las descargas coa vista , a ansiedade de querer todo xá e agora , coma un neno repelente e malcriado....baixo un album , poño unha canción , non a escoito enteira , abro outro album , fago o mesmo , pero esta vez mirando o reloxo , hai que ir currar , pero apuro un pouco máis e abro a peli que xusto agora acaba de baixar.....corres á cociña , comes , levas o postre diante do pc , e metes máis pelis e música no emule .....e así día tras día....

Xa non lembro a última vez que escoitei un disco enteiro , pero si me lembro a última vez que comprei un vinilo , chegabas á casa , abríalo con total intimidade coma se un tesouro se tratase , mirabas a portada , poñías a canción coas letras diante......e era relaxante....

Non é cuestión de seren demagogo , (ou sí non o sei) , pero paréceme totalmente intolerable ó tratamento informativo que se lle deu ós 250.000 agricultores que se manifestaron en Madrid hai unha semana polas penurias e abusos esclavistas que sofren polas distribuidoras alimentarias , e o rebumbio tan bobo que conleva todo este tema .

Dame ganas de rir de pena , ó escoitar a un gurú do "Manifesto" decir que o mundo xa vai por outro lado , que as institucións están quedando obsoletas , que a internet xa non hai quen a pare , que os cibernautas son os que van te-lo mundo polo mango , e demais lindezas....

Tan só lle faltou decir que ímos comer bytes e cocido de terabytes ¡¡

O certo é que estamos máis á mercede das multinacionais cá nunca , o certo é que "esta máxima ferramenta da liberdade de expresión" tan só serveu neste país para convocar macrobotellóns , para adianta-lo acceso á pornografía dos rapaces , para unha desnaturalización das relacións sociais (¿para qué me serve a mín ter un amigo que non coñezo en Colombia?).
E NUNCA serveu para ningunha boa causa.....¿ Cantas PIJIKEDADAS se fixeron diante do ministerio de vivenda para reclamar un dereito fundamental baixo mínimos coma é o dereito á unha vivenda digna? (as famosas fotos do metro de New York de indixentes con pc portátil).

Redes sociais . Estás na rede. Logo non estás na rúa . Logo non falas . Logo estás só diante dunha pantalla . Logo non actúas no mundo. Logo non vives. Logo non existes.

Como se comenta na L'insurrection qui vient:

"O que está fixado como medio ambiente é unha relación co mundo basado na xestión. Unha relación co mundo tal que non estamos feitos do murmuio das árbores , nin do cheiro a fritura do edificio , nin do discurrir da auga , nin do rebumbio dos patios da escola , nin da humidade das tardes do verán. Convertémonos en veciños nunha reunión de propietarios planetaria. É imposible imaxinar un inferno máis completo".

Ter un blog. Mais ou menos o mesmo . Ser consciente de que sería preferible falar dos seus contidos entre amigos e no mundo real .

Teñen razón estes gurús , o mundo vai por outro lado , vai por onde ten que ir , pola canle real e natural , as multinacionais sábeno , Monsanto tamén .

Máis bravura e menos cultura ¡

Máis se-lo actor principal da túa vida ¡¡ e menos espectador ultrapasivo de vagos e maleantes ¡¡

Chatear , chatear Malditos ¡¡¡

(Subo a imaxe polo morro , non creo que sexa o espirito da lei sancionarme por isto.)

sábado, 14 de noviembre de 2009

A Insurrección que ven ¡



Cando todo parecía perdido , cando o mundo occidental dormitaba , xorde de novo , e como non en Francia , un novo manifesto "anti-este-sistema" totalmente evocador e altamente recomendable (xa á venda na casa do libro) , que debería se-la biblia da primeira metade do século XXI.........

":"Hemos nacido en la catástrofe y hemos establecido con ella una extraña y apacible relación de costumbre. Una intimidad, casi. Hasta donde nos alcanza el recuerdo, no ha habido otra actualidad que la de la guerra civil mundial. Hemos sido educados como supervivientes, como máquinas de supervivencia. SE nos ha formado en la idea de que la vida consiste en avanzar, avanzar hasta derrumbarse en medio de otros cuerpos que marchan idénticamente, que tropiezan y se derrumban, a su vez, en la indiferencia. Como mucho, la única novedad de la época presente es que nada de todo esto puede ya ocultarse, que en cierto sentido todo el mundo lo sabe. De ahí el reciente endurecimiento, tan evidente, del sistema: sus resortes están al desnudo y no serviría de nada querer escamotearlos.
Noticia do diario "Público"

"El 11 de noviembre pasado, decenas de policías de élite se abalanzaban sobre una comuna libertaria de un pueblecito del centro de Francia para detener al núcleo de lo que sería, según las autoridades, una asociación de malhechores "con fines terroristas". El jueves pasado, unos 30 intelectuales franceses de primer orden, replicaban firmando el manifiesto No al orden nuevo, que exige la liberación de los detenidos. Entre las dos fechas, un descubrimiento: los arrestados son jóvenes escritores y artistas partidarios de parar las máquinas con la "huelga humana" para desacelerar el "biopoder" y la tiranía del "sistema antropotécnico". Y una evidencia: la Policía no parece tener ni una sola prueba contra el grupo.

Julien Coupat, de 34 años, es considerado el líder del movimiento. Pero para la Policía, y según las acusaciones formuladas por la fiscalía antiterrorista, no es un pensador sino el inspirador de un grupo "terrorista" de nueve jóvenes de menos de 30 años. Habrían cabe insistir: habrían saboteado a partir de finales de octubre varias líneas de trenes de alta velocidad, colocando barras de hierro en las catenarias para cortar el tráfico.


Alta tensión

Las acciones de sabotaje, sin víctimas, alcanzaron su clímax a primeros de noviembre. Francia alucinó al ver su emblema nacional, el TGV tren de alta velocidad, paralizado a causa de los dichosos ganchos de hierro colgados de las líneas ferroviarias de 20.000 voltios alrededor de París.

Coupat, hoy detenido y procesado por la supuesta asociación terrorista, es una figura reconocida del pensamiento post-situacionista. De joven había efectuado estudios de élite en una alta escuela de comercio, pero pronto rompió con ese mundo, e ingresó en la prestigiosa EHESS de París, especializada en ciencias sociales.

Los arrestados son jóvenes escritores y artistas partidarios de parar las máquinascon una "huelga humana"

A partir de ahí fundó la revista filosófica Tiqqun, que se convirtió rápidamente en el corazón del pensamiento post-situacionista la corriente fundada por Guy Debord y en la cantera de una nueva corriente artística e intelectual radical. Tiqqun desapareció pero, según estiman los policías, Coupat reanudó su trabajo fundado un Comité invisible, que acaba de publicarLa insurrección que viene.

En ese libro, editado por La Fabrique, firmado por el Comité Invisible y de escasa tirada inicial, los autores anónimos proponen con una escritura brillante una relectura radical de lo ocurrido en Francia en los últimos años. ¿La revuelta de las barriadas populares de 2005? "Una revuelta puramente de lo político, negación absoluta de la política". ¿Las redes de transporte ultramoderno y de comunicaciones electrónicas? "Una corriente que pasa por fibras, líneas de trenes de alta velocidad, satélites y cámaras de videovigilancia, para que este mundo no pare nunca de correr hacia su propia muerte". ¿Soluciones posibles? "Liberar el territorio de la ocupación policial, evitando cuando sea posible el enfrentamiento directo".


El punto débil

El Comité invisible propone una fórmula concreta para evitar el enfrentamiento directo: "La infraestructura técnica de la metrópolis es vulnerable. Sus flujos no son sólo transporte de personas y mercancías, sino que también informaciones y energía que circulan a través de las redes de cables y canalizaciones. Redes que es posible atacar".

La Policía Antiterrorista francesa (SDAT) y el Servicio de Inteligencia de la misma (DCRI) creyeron haber dado en el clavo al encontrar esa perla en el libro. Pocas horas después de la principal jornada de sabotajes, asaltaron la granja libertaria del centro de Francia y efectuaron detenciones también en varios otros puntos.

Contra el "biopoder"

De los casi 20 detenidos inicialmente, nueve fueron inculpados, y cinco de ellos fueron mantenidos en prisión preventiva, acusados de "terrorismo". Una acusación que, según la ministra del Interior, Michèle Alliot-Marie, se basa en "elementos precisos y concordantes", sin que haya, no obstante, ni una sola prueba material en el dossier.

La policía antiterrorista francesa (SDAT) y suservicio de inteligencia(DCRI) encuentran la prueba en un libro

De la huella ADN y de las huellas digitales en los lugares de los atentados no queda ni rastro ahora. El sumario se basa en una "concordancia" entre las horas y los lugares de los sabotajes con la presencia de los sospechosos en las inmediaciones, según fuentes de Interior. Y en lo escrito por el Comité invisible.

Unos 30 intelectuales de primer orden, entre ellos el editor Eric Hazan, los filósofos Alain Badiou, Miguel Benasayag y Daniel Bensaïd, y el sociólogo Luc Boltanski, han saltado al ruedo para liderar el manifiesto No al orden nuevo que exige la libertad inmediata de los detenidos. "¿Hasta qué punto vamos a aceptar que el antiterrorismo permita inculpar a cualquiera y a todos? ¿Estamos dispuestos a aceptar que la Policía y la Justicia nos conduzcan a un orden nuevo?", escriben.

Hace sólo un año, en el selecto museo de arte contemporáneo parisino del Palais de Tokio, se exponían libremente las obras de Claire Fontaine, un colectivo acercano a los Tiqqun. En una de las instalaciones, los pasquines de Tiqqun por el suelo llamaban a la "huelga humana" contra el "biopoder" y "el sistema antropotécnico", y todo el mundo admiraba ese enfoque como obra de arte. Ahora, llega el momento de policías y tribunales, muestra de un endurecimiento de la vida en Francia, previo, quizás, a unos años de plomo. Que paren las máquinas. "


Diccionario del Post-situacionismo

Internacional Situacionista. El francés Guy Debord crea la Internacional Situacionista en 1958, corriente cercana al anarquismo. En la ‘sociedad del espectáculo’, el individuo queda desposeído de su propia vida, y se convierte en materia prima explotada y pasiva. Tras el mayo del 68, la Internacional Situacionista se autodisolvió.

Biopoder. Teoría desarrollada por Michel Foucault, que ve en el control de las vidas, de los cuerpos y del medio ambiente la razón última de los gobiernos de facto. El embotellamiento del automóvil es una de las formas del biopoder, ya que altera el medio ambiente y contribuye al incremento del PIB por consumo de gasolina.

'Tiqqun'. Concepto de la tradición cabalística que significa la “reparación, restitución y redención de un mundo destrozado”. A finales de los años noventa, Julien Coupat, un superdotado capaz de olvidarse de comer y de dormir para seguir leyendo, funda la revista con el nombre ‘Tiqqun’. Con ella, retoma la reflexión post-situacionista.

Antiterrorismo. "La lucha contra el terrorismo no es un artificio de la geopolítica reciente, sino el acto constitutivo de todas las soberanías desde hace más de 70 años", dicen los Tiqqun, antes de lanzar una pregunta capital: "¿Cómo una civilización ciega podría encontrarse frente a frente con un enemigo invisible?".

Ministra del Interior. Desde su llegada al Ministerio insiste en que "unos 300 activistas de ultra-izquierda y anarquistas" ponen en peligro Francia. La ministra Michèle Alliot-Marie reconoce que los tiene bajo vigilancia... pero en un marco jurídicamente poco claro, puesto que por manifestarse o escribir uno es un terrorista. La ministra Michèle Alliot-Marie reconoce que los tiene bajo vigilancia... pero en un marco jurídicamente poco claro, puesto que por manifestarse o escribir uno es un terrorista.

Claire Fontaine. Colectivo de artistas neoconceptuales fundado en París en 2004, que mantiene su anonimato. Defienden la huelga humana. Buscan la producción de objetos e instalaciones que se confundan con lo que no vale absolutamente nada, y sólo su concepto y su mensaje pueda chocar y estimular.

domingo, 25 de octubre de 2009

Noticia do diario El País.


"En Estados Unidos se les bautizó como kidults -del inglés kid (niño) y adult (adulto)-. En Latinoamérica optaron por un juego de palabras en español, adultescentes, por la unión de adulto y adolescente. Y en España los sociólogos prefieren definirles como treintañeros bajo el síndrome de Peter Pan, mientras que los expertos en mercadotecnia les llaman Generación X. Constituyen, según los últimos datos demográficos del Instituto Nacional de Estadística, el segmento de población mayoritario en España, con casi ocho millones de personas y, en consecuencia, representan una bolsa ingente de consumidores.

Son los últimos hijos del baby boom de los setenta y, en general, todos responden a los mismos patrones. Constituían la generación mejor preparada pero que se ha dado de bruces con un mundo que ha cambiado repentinamente ante sus narices. Ahora deben construirse una nueva realidad y piensan, quizá con razón, que ya están llegando tarde. Son unos jóvenes que rompieron esquemas, abrieron nuevos caminos a base de luchas sociales y, de golpe, se ven amarrados a una hipoteca o, por el contrario, tienen que regresar al nido familiar, a esa casa de la que ansiaban emanciparse. En definitiva, un final de trayecto infernal. Y se dicen: "Yo no entiendo nada".

El único refugio que les queda ahora es su retorno a la etapa juvenil. Pero como retroceder en el tiempo se antoja imposible, mantienen las mismas actitudes y formas de ocio que entonces. Por eso se les llama kidults, adultescentes o Peter Pan.

El problema de los treintañeros arranca -y nunca mejor dicho- de su pecado original: su propio tamaño generacional. No es que nacieran muchos: nacieron demasiados. La tasa de fecundidad alcanzó los 2,8 hijos por mujer fértil. Este estigma les ha marcado desde entonces: masificaron las aulas de las escuelas, después las del instituto, las de la Universidad y, una vez con el título debajo del brazo, las colas de demanda de empleo y las oficinas del paro.


El sociólogo Enrique Gil Calvo apunta que, además de su peso demográfico, los treintañeros heredaron el objetivo de emanciparse con un piso de propiedad, una cultura enraizada en España e Italia, pero no en el norte de Europa, donde el propio Estado promueve y subvenciona el alquiler. "Aquí el Estado del bienestar sólo se entiende para la gente mayor, en ningún caso para los jóvenes", abunda Pau Miret, sociólogo del Centro de Estudios Demográficos. "Y en España las presiones para comprar una vivienda eran muy fuertes y constantes", agrega. El porcentaje de vivienda en propiedad en España se sitúa en el 92% frente al 6% de alquiler.

Pero ¿cómo comprar una vivienda con un contrato temporal y sin estabilidad laboral? La Generación X fue la primera que firmó hipotecas a 35 y 40 años vista. "Se hipotecaban no sólo por el hecho de comprar un piso, sino porque significaba comprarse la emancipación que ansía todo joven. Y los bancos se aprovecharon de este efecto llamada", resume Lorenzo Navarrete, decano del Colegio de Sociólogos de Madrid. A esta presión familiar y social -"con un alquiler estás tirando el dinero", les recriminaban- se sumó la bajada de los tipos de interés y unas entidades financieras que les recibieron con los brazos abiertos.

Sin embargo, su situación se asemeja a la del pez que se muerde la cola. El primer pilar para la transición al mundo adulto es el mercado laboral, porque supone la base para el resto de transiciones. Es decir, la compra de la vivienda, la creación de una familia y los hijos. Pero si el primer pilar no es lo suficientemente sólido o se resquebraja, se hunde el resto y con ello, incluso, la trayectoria vital. De ahí que la edad de emancipación en España se sitúe entre las menores de Europa, en el 45,6% del total de jóvenes. "Poco a poco se multiplica el efecto porque hasta que no consiguen el capital para dar la entrada del piso o un contrato estable van aplazando su salida de casa. Pero continúan pensando que la compra de una vivienda es la mejor inversión, incluso como apuesta biográfica, porque el título universitario no basta", insiste Gil Calvo, que denomina a este grupo Generación H, por la hipoteca. Un informe de Estados Unidos evidencia que los treintañeros representan la primera generación que, en términos relativos, gana menos que la de sus propios padres.

"Es la primera generación en la historia de la humanidad que no ha tenido que hacer lo que hacían sus padres. Y esto crea incertidumbre. Además, les ha fallado el tótem de la vivienda", comenta Gerard Costa, profesor de Marketing Social de la escuela de negocios Esade. Y Navarrete, de acuerdo con este análisis, apunta otra frustración: "Se pelearon por todos y con todo el mundo y, en muchas ocasiones, tiraron la toalla para poder irse. Y ahora casi no disfrutan de esas conquistas sociales que ellos consiguieron. Es una generación a la que debemos mucho y ellos, a su vez, también deben mucho, pero a los bancos".

Este turbulento contexto ha creado, según la mayoría de sociólogos, una generación desencantada, desorientada, perpleja, aplastada, con sensación de pesadez, con enormes y constantes dudas porque el mapa de rutas que trazaron sus padres ya no les sirve y han de orientarse con uno nuevo en blanco y con unos valores diferentes. "Es una generación desencantada, que no se ha adaptado, que podría romper pero no lo han hecho y esto comporta un desgaste. Pero yo el eje lo veo por las dudas ya que se han encontrado sin red de protección y tienen una sensación de oportunidad perdida", resume Gerard Costa.

Los treintañeros casados que buscan descendencia calcan, en su mayoría, esos parámetros de constantes dudas, considera Gil Calvo. ¿Sabré hacer bien de padre?, se preguntan. "Están atemorizados por hacerlo mal. Pero incapaces de imponer autoridad a los hijos optan por mimarles y por sobreprotegerles. Los protocolos de sus padres no les sirven y ahora carecen de manual de uso", comenta. Pero incluso en ellos -la pareja- se da una contradicción: culturalmente son transgresores y modernos pero sociopolíticamente conservadores. "Es una mezcla contradictoria y ambivalente", añade este sociólogo.

Ese conservadurismo se aprecia también en su inmovilismo laboral y en su visión del mundo del trabajo. Para sus padres el éxito y progreso profesional representaban una meta; en cambio, los treintañeros tienen otra escala de valores y dan mayor importancia a otra serie de elementos como el ocio y a colmar sus emociones. De ahí que, como subraya Costa "las empresas hayan entrado a degüello en este segmento de edad".

La eslóganes publicitarios de la tienda de muebles Ikea reflejan, con exactitud, la situación personal y el estado de ánimo de los treintañeros. "Donde caben dos, caben tres" no iba destinado a las parejas que querían ser padres sino a los treintañeros llamados boomerang, los que regresan a casa de sus padres después de una etapa frustrada y frustrante de emancipación. Y los hay en número. "Redecora tu vida", era un anzuelo para esta generación que no entiende nada perpetuo y desencantada, señala Pilar Alcázar, periodista y autora del libro Entre singles, dinkis, bobos y otras tribus, sobre las oportunidades de negocio destinadas a estos grupos de treintañeros. Y por fin, "La República independiente de tu casa", es sinómino de búsqueda de emancipación, incluso en el seno del hogar. También va dirigido a quienes viven solos. Y la Generación X es la más abundante. Según la última EPA, del tercer trimestre de 2009, en España hay 539.300 viviendas unifamiliares de personas activas en este segmento de edad.

El consumo de los treintañeros va ligado sobre todo al ocio entendido como retorno y nostalgia de la etapa juvenil, porque implica también un cambio de valores. "Antes estaba mal visto que una persona tuviese un punto infantil, le llamaban niñato, pero ahora es diferente", añade Alcázar. "Es un segmento más consumidor. Cuando era joven entrevió estas cosas, pero lo disfrutó con limitaciones. Ahora lo puede hacer con amplitud", incide Costa. Y Navarrete apunta su explicación sociológica: "El síndrome de Peter Pan es la garantía de mantener la equidistancia entre sentirse integrado y, al tiempo, también libre. Aun pensando ya como adultos conservan más actitudes y atributos juveniles. Una lucha contracultural". También es cierto que los términos juventud y juvenil se han estirado e incluyen a personas de 34 años que son y se sienten jóvenes.

Los estudios de mercado y, en definitiva, los hábitos consumistas de estos treintañeros no fallan. En Barcelona, por ejemplo, se han agotado las famosas muñecas Baby mocosete. No las han comprado los padres para sus hijos, sino la mamá para su disfrute. El pasado fin de semana, la película de dibujos animados Vicky el Vikingo batió record de taquilla. La mayoría de espectadores eran treintañeros con su prole. Lo mismo sucedió en 2005 con Mortadelo y Filemón. Los ejemplos se extienden a los musicales de Mecano, Abba o Queen. O a la reedición de filmes como Star Wars. O a los anuncios: la recuperación del espot en blanco y negro del gel Legrain-París y el "Anda, los donuts". Y cómo no, a la play station o el Scalextric.

"En cuanto al ocio son unos jóvenes que gastan mucho. Pero ahorran en cosas prácticas, porque no dejan que les tomen el pelo. Utilizan las compañías aéreas low cost o los outlet de ropa. Pero, en cambio, gastan mucho en satisfacer sus emociones y en caprichos", afirma Alcázar. Y Gerard Costa lo ejemplifica: "La figura de Jockey de Batman cuesta más de 200 euros y ha sido todo un éxito. Y los de Tim Burton se agotaron". El Baby mocosete supera también los 200 euros."



sábado, 3 de octubre de 2009